Literatura za edukante

Sigmund Frojd bio je austrijski neurolog i osnivač psihoanalize, kliničke metode za procenu i
lečenje patologija za koje se smatra da potiču iz sukoba u psihi, kroz dijalog između pacijenta i
psihoanalitičara i karakteristične teorije uma i ljudskog delovanja koja proizilaze iz toga.

Frojd je rođen od roditelja galicijskih Jevreja u moravskom gradu Frajbergu, u Austrijskom
carstvu. Doktor medicine postao je 1881. godine na Univerzitetu u Beču. Po završetku
habilitacije 1885. godine, imenovan je za docenta neuropatologije, a 1902. postao je pridruženi
profesor. Frojd je živeo i radio u Beču gde je tamo osnovao svoju kliničku praksu 1886. Nakon
nemačke aneksije Austrije u martu 1938. godine, Frojd je otišao iz Austrije da izbegne nacistički
progon. Umro je u egzilu u Ujedinjenom Kraljevstvu 1939. godine.

U osnivanju psihoanalize, Frojd je razvio terapijske tehnike kao što su korišćenje slobodne
asocijacije i otkrio transfer, uspostavljajući njegovu centralnu ulogu u analitičkom procesu.
Frojdova redefinicija seksualnosti kako bi uključila njene infantilne forme navela ga je da
formuliše Edipov kompleks kao centralno načelo psihoanalitičke teorije. Njegova analiza snova
kao ispunjenja želja pružila mu je modele za kliničku analizu formiranja simptoma i mehanizama
potiskivanja u osnovi. Na osnovu toga, Frojd je razradio svoju teoriju nesvesnog i nastavio da
razvija model psihičke strukture koji se sastoji od ida, ega i super-ega. Frojd je postulirao
postojanje libida, seksualizovane energije u koju su obloženi mentalni procesi i strukture i koja
generiše erotske vezanosti, i nagon smrti, izvor kompulzivnog ponavljanja, mržnje, agresije i
neurotične krivice. U svom kasnijem radu, Frojd je razvio široku interpretaciju i kritiku religije i
kulture.

Frojdova teorija snova predstavlja epohalni naučni događaj koji je samim tim i višestruko značajan. Na prvom mestu snovi su opet rehabilitovani. Frojdov je doprinos što je kod čoveka Zapada ponovo doveo u centar interesovanja snove sa periferije... Iako je snove Frojd rehabilitovao, ne treba smatrati, kao što je to čest slučaj u istoriji nauke, da je samo otkrio nešto što je odavno bilo poznato, pa zaboravljeno. Njegov je pristup snovima drugačiji od onga koji je pretežno negovan u analitičkoj tradiciji, i on bez pravih prethodnika, kroz monumentalno delo Tumačenje snova, snove uvodi u nauku...

Sa Tumačenjem snova može se reći da je počeo razvoj psihoanalitičkog koncepta ličnosti, pa i više od toga, naime, istraživanje nesvesnog. Frojd u Tumačenju snova uvodi topografski model i koncept dubinske psihologije, tj. psihologije koja se bavi psihološkim procesima van polja svesti. (Milan Popović)

Druga po redosledu istorija bolesti koju je Frojd napisao bavi se fobijom jednog petogodišnjeg dečaka kome otac, sledeći Frojdova uputstva, pomaže da savlada svoje tegobe. Kroz brojne dijaloge, dečija pitanja i nedoumice, Frojd nas uvodi u jedan svet koji je ostao daleko iza nas i u kome psihoanalizom nalazi uzroke za sve kasnije psihičke patnje i bolesti. Kasnije je Frojd istoriju bolesti malog Hansa koristio kao osnovu za diskusiju o anksioznosti.